MyKerkyra.gr
Η τρελοκέρκυρα στο ίντερνετ!

Εσύ, είσαι αρκετά τρελός?

(ή τρελή, ανάλογα το φύλλο)

Σύνδεση


Ξεχάσα τον κωδικό μου :/

Συνδεθείτε τώρα μέσω facebook


:: Πρωτοσέλιδα ::
 
Καύσιμα: Οι χαμηλότερες τιμές στην Κέρκυρα
 
Facebook Activity

 
Πές το...
 
Weather Block
τρέχουσες καιρικές συνθήκες:

°C / 32°F
Άνεμοι: Β km/h
Πίεση: mb
Υγρασία: %
αύριο:

μεθαύριο:
 

Εργοστάσιο Δεσύλλα

  (36230 αναγνώσεις)
Εργοστάσιο Δεσύλλα

Πρόκειται για το εργοστάσιο “Καννάβεως, Λίνου και Ιούτης” τα ερείπια του οποίου υπάρχουν ακόμη στη Γαρίτσα. Η βιομηχανία, αυτή ιδρύθηκε το 1871 και επεξεργαζόταν κάναβι, λινάρι και γιούτα που εισάγονταν από την Ινδία, το Πακιστάν και τις Φιλιππίνες.

Πρόκειται για το εργοστάσιο “Καννάβεως, Λίνου και Ιούτης” τα ερείπια του οποίου υπάρχουν ακόμη στη Γαρίτσα. Η βιομηχανία, αυτή ιδρύθηκε το 1871 και επεξεργαζόταν κάναβι, λινάρι και γιούτα που εισάγονταν από την Ινδία, το Πακιστάν και τις Φιλιππίνες. Πριν το Β΄παγκ. πόλεμο γίνονταν επίσης εισαγωγές από την Ιταλία και την Αυστρία και παράγονταν σχοινιά και σακιά σε μεγάλες ποσότητες. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν στην κεντρική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια ανάλογης δραστηριότητας βιομηχανίες και έτσι έκανε σημαντικές εξαγωγές στις χώρες αυτές. Ιδρυτής του εργοστασίου ήταν ο Αλέξανδρος Δεσύλλας (1851-1932). Η έναρξη των εργασιών της βιομηχανίας άρχισε με την κατασκευή των σχοινιών, για να επεκταθεί στη συνέχεια και στην κατασκευή σάκων.

Με πρόγραμμα και εργατικότητα, στοιχεία που διέκρινε όλους όσους είχαν κατά καιρούς την ευθύνη της λειτουργίας του εργοστασίου, η μεγάλη αυτή βιομηχανία εξελίχθηκε σ' ένα κολοσσό με κατανάλωση, που κάλυπτε τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς, αλλά και της ξένης. Η τεράστια αυτή μονάδα, για τα δεδομένα της εποχής, έφθασε την εποχή της ακμής της να απασχολεί περί τους 1500 εργατοϋπαλλήλους. Το 1948 άρχισε να λειτουργεί στο Βελιγράδι ανάλογη βιομηχανία, με αποτέλεσμα να σταματήσουν οι εξαγωγές του εργοστασίου στη Σερβία, αλλά και στη Βουλγαρία. Στη συνέχεια για επιχειρηματικούς λόγους μεταφέρθηκε και ένα μέρος των δραστηριοτήτων από την Κέρκυρα στον Πειραιά και τελικά από τους 1500 εργαζόμενους που αναφέρονται παραπάνω, κατέληξαν να εργάζονται μόνο 250 !

Ο ιδρυτής Αλ. Δεσύλλας, προσπάθησε με κάθε τρόπο να δώσει στην πρωτοποριακή αυτή μονάδα τη λειτουργικότητα και την ευελιξία που απαιτούσαν οι καιροί, ώστε να γίνει ανταγωνιστική και ωφέλιμη σε τέτοιο βαθμό, που να πρωτοστατεί στις επιχειρηματικές επιδιώξεις του και να εκπληρώνει με την παραγωγή της τους σκοπούς της ύπαρξής της, κάτι το οποίο και κατάφερε. Η εταιρία Αλέξανδρος Δεσύλλας ίδρυσε παράλληλα και Τράπεζα, η οποία στεγαζόταν σ' ένα ιδιαίτερο οίκημα, το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σαν πολιτικό γραφείο για το γιο του Θεόδωρο Δεσύλλα, που ήταν μέτοχος της εταιρείας. Ο Αλέξανδρος Δεσύλλας πέθανε το 1932 και το έργο του συνέχισε ο γιός του. Ο Θεόδωρος Δεσύλλας παρέλαβε από τον πατέρα του τη βιομηχανία και την αναβάθμισε φθάνοντας την σε ζηλευτά επίπεδα. Ιδρυσε μάλιστα και ένα ακόμη εργοστάσιο στον Πειραιά, χωρίς να φοβάται τις δυσκολίες που κατά καιρούς εμφανίζονταν από την ανταγωνιστικότητα των βιομηχανιών του κέντρου.

Έχοντας μέσα του το δαιμόνιο του επιχειρηματία, προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να συντηρήσει και να αναπτύξει το «εργοστάσιο», το οποίο δεν θεωρούσε δική του ιδιοκτησία αλλά κτήμα των Κερκυραίων εργαζομένων. Ο Θ. Δεσύλλας είχε σπουδάσει εμπορικές επιστήμες στο Παρίσι, αποφοιτώντας με άριστα από την Ανωτάτη Ακαδημία Εμπορικών Επιστημών της Γαλλίας και νομική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Οι πληροφορίες που ακολουθούν συγκεντρώθηκαν μέσω ερωτηματολογίων που απευθύνονταν σε ανθρώπους που εργάζονταν

Το 1931 το εργοστάσιο έγινε ανώνυμη εταιρεία. Η εισαγωγή των πρώτων υλών γίνονταν τότε από την Ιταλία, την Αίγυπτο, την Ινδία, το Πακιστάν και τις Φιλιππίνες. Η παραγωγή ήταν συνολικά γύρω στους 2500 τόννους σπάγγων, σχοινιών και σάκκων ετησίως και απορροφώνταν κυρίως στην εγχώρια αγορά (Ελλάδα), τις βαλκανικές χώρες και την Τουρκία. Από την Ινδία εισάγονταν και η υφ.ύλη "σιζάλ" ενώ η "καννάβη" εισάγονταν από το Πακιστάν. Η γιούτα έφθανε από τις Φιλιππίνες και τις άλλες γειτονικές χώρες. Υπήρχε μάλιστα ένα είδος ξανθιάς γιούτας η "Μανίλλα", όπως την έλεγαν οι εργάτες, αφού μάλλον τα δέματα αυτά έγραφαν το όνομα της πρωτεύουσας των Φιλιππίνων πάνω τους.Πριν το Β'παγκόσμιο πόλεμο η κινητήρια δύναμη του εργοστασίου ήταν 535 ίπποι και απασχολούσε 480-550 εργάτες με τις γυναίκες να υπερτερούν αριθμητικά. Οι άνδρες στις δυσκολότερες εργασίες και οι γυναίκες στις πιό εύκολες ( κυρίως στους αργαλιούς και τα σπαγγοποιεία ).

Πολύ συνηθισμένη ήταν και η υπερωριακή εργασία. Το διοικητικό προσωπικό αποτελούνταν από 16 άτομα. Τα γραφεία της εταιρείας ήταν στην οδό Αρσενίου στα Μουράγια. Ενας μεγάλος αποθηκευτικός χώρος φιλοξενούσε τις πρώτες ύλες. Εκεί μπορούσαν να φυλαχθούν 8000 μπάλες υφ.πρώτων υλών. Επίσης σε ένα άλλο χώρο φυλάγονταν τα προϊόντα της κατεργασίας. Η τεχνολογία για τα δεδομένα της εποχής ήταν ικανοποιητική. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι υπήρχε μηχανισμός που σταματούσε το μηχάνημα με το κόψιμο της κλωστής. Η διαδικασία διακρίνονταν στην :

1) Παραγωγή Σπάγγων : Αρ. εργατών 50 και 1 επιστάτης ανά βάρδια. Πρώτη ύλη η κάναβι.8 ώρες γίνονταν η παραγωγή του "ψιλού" σπάγγου και 1 με 2 ώρες της "λεβάτας". Σε κάθε τμήμα παραγωγής βρίσκονταν συνήθως 5 εργάτες ( 2 στους σπάγγους και 3 στα κουβάρια ). Σαν εργασία χαρακτηρίζονταν από τις πολύ δύσκολες, ειδικότερα στην αρχή, μέχρι δηλαδή να τη "μάθουν".

2) Παραγωγή Σχοινιών ( Φιλατούρα) : Αρ. εργατών 50 και 1 επιστάτης ανά βάρδια. Πρώτη ύλη η κάναβι και σαν εργασία χαρακτηρίζονταν επίσης από τις δύσκολες. Παράγονταν περίπου 50 ροδέλες την ώρα.

3) Παραγωγή Καναβάτσων ( Φιλοτρίτσι ) : Αρ. εργατών 110 και 1 επιστάτης ανά βάρδια. Πρώτη ύλη η γιούτα και σαν εργασία χαρακτηρίζονταν από τις εύκολες.

4) Παραγωγή σάκκων : Αρ. εργατών 60 και 1 επιστάτης ανά βάρδια. Πρώτη ύλη η γιούτα και σαν εργασία χαρακτηρίζονταν από τις εύκολες.5) Ραπτομηχανές και αργαλιοί : Η πιο εύκολη εργασία, όπου απασχολούνταν γυναίκες.

Το εργοστάσιο λειτουργούσε με δική του κίνηση από 2 πετρελαιοκίνητες μηχανές 800 και 535 ίππων που παρήγαγαν ηλ.ισχύ 540 KW. Γίνονταν ακόμη ηλεκτροκολλήσεις και οξυγονοκολλήσεις, καθώς επίσης και μετατροπή των καυσαερίων σε ατμούς. Η Γαρίτσα ξυπνούσε στις 6 το πρωί με το "σφύριγμα" της σειρήνας του εργοστασίου που καλούσε τους εργάτες για εργασία. Δεν υπήρχαν άλλωστε από παλιά τα ξυπνητήρια. Οι κάτοικοι θα θυμούνται ακόμη το διαπεραστικό ήχο της. Ακούγονταν καθημερινά 3 φορές τα ξημερώματα ( 6 παρά τέταρτο - 6 παρά πέντε και 6 ακριβώς ), άλλη μιά φορά στις 2 το μεσημέρι που άλλαζε η βάρδια και ακόμη μία στις 10 το βράδυ. όταν τελείωνε και η δεύτερη βάρδια.Από τα μέσα του 20ου αιώνα όπως αναφέρεται παραπάνω άρχισε η μείωση της παραγωγής, αλλά και του προσωπικού. Είχε αρχίσει να είναι οικονομικά ασύμφορος ο υπερβολικός αριθμός εργατών σε σχέση με την παραγωγή του εργοστασίου. Γύρω στο Δεκέμβρη του 1970 αντικαταστάθηκε ο δ/ντής του εργοστασίου από άλλον ο οποίος μείωσε το προσωπικό του εργοστασίου κατά 50 % χωρίς να μειωθεί καθόλου η παραγωγή. Το εργοστάσιο τελικά σταμάτησε κάθε δραστηριότητα το 1982.

Πηγή: Το άρθρο αυτό δημιουργήθηκε από τα παιδιά του 4ου Ενιαίου Λυκείου Κέρκυρας την περίοδο 2001-2003, μεσω ερωτηματολογίου που απευθύνονταν σε ηλικιωμένους που δούλευαν παλιά στο εργοστάσιο Δεσύλα, και υπό τον συντονισμό του κυρίου Πάνου Δημησιάνου.

url: http://4lyk-kerkyr.ker.sch.gr/ 4ο ενιαίο λύκειο Κέρκυρας

Συγκέντρωση υλικού: Δημήτρης Μιχαήλ


Ημερολόγιο Εκδηλώσεων
« »
Κυ Δε Τρ Τε Πε Πα Σα
28 29 30 31 01 02 03
04 05 06 07 08 09 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 01
Προβολές: